زیتون(روان شناسی ازدواج)

ایران ایران ایران دوستت داریم ایران

نوشته :سیاوش روستا

ایران را دوست دارم. همه چیزش را.

کلاه نمدی را دوست دارم. گیوه و کلاش را. چارقدهای گل گلی زنانش با زلفهای سیاهشان را.

ضرب زورخانه هایش  را ، بازوهای ستبر و خالکوبیهای رویشان را.

بیابانهای باشکوهش را با آن همه داستان و ماجراها و رفت و آمدها با رباطها و کاروانسراهای ساکتش.

ایران را دوست دارم.

تار و سه تار و تنبک. آوازهای مرموز عاشقانه و حماسی.

ایران را دوست دارم.

حمامهای قدیمی اش و فریاد "خشک! خشک!"ش را.

بوی نان داغ، تافتون و لواش و سنگگش را. قهوه خانه هایش را. صدای استکان نعلبکی را مخصوصن خیلی دوست دارم.

راه رفتن مشتیانه را دوست دارم مخصوصا اگر ضرب زورخانه یی هم چاشنی اش شود و کت و کلاه جاهلی و کوچه های باریک و گذرهای مسقف را.

حتا کفتربازها را، لات و لوت ها را، بچه های زیرگذر را که هی تخمه می شکنند و علاف علافند.

ماجراهای عاشقانه ایرانی را خیلی خیلی دوست دارم، با آن هم دردسر و رنجهای بیهوده و تفنگ کشی و جنگ و دعوا بر سر یک دختر با یک عالمه ناز و افاده.

 هرچه کنند باز ایران را دوست دارم. قدیم و جدیدش را. فرقی نمی کند.  دوستش دارم!

نویسنده : هاشم : ٥:٢٢ ‎ب.ظ ; ۱۳٩٠/۱٠/٩
Comments نظرات () لینک دائم